渋谷 i ギャル

渋谷, czyli Shibuya to jedno z czterech największych kulturalnych centrów Tokio. Ponieważ mieszkam dwa przystanki od Shibuyi, zdarza mi się odwiedzać to miejsce praktycznie codziennie. W dzisiejszym poście chcę przybliżyć wam troszeczkę to miejsce. Troszeczkę, gdyż o samej Shibuyi możnaby napisać kilka książek.

Shibuya to zatłoczone miejsce pełne barów, restauracji, klubów i sklepów. Jest to zarazem centrum młodzieżowej mody i życia nocnego. Znane jest m.in. z wielkiego scramble crossing, czyli przejścia dla pieszych, na którym piesi przechodzą w 6 kierunkach jednocześnie oraz kilkunastu gigantycznych ekranów umieszczonych na budynkach dookoła przejścia (oglądając poniższy filmik zwróćcie uwagę na reklamę Tarako wyświetlaną na wielkim ekranie).



W Shibuyi spotkać można najróżniejszych frików i fraków. Wśród nich najbardziej chyba wyróżniają się ギャル, czyli gyaru (japońska transkrypcja angielskiego słowa gal). Gyaru to wypindrzone młode Japonki, które spędzają większość swojego czasu i pieniędzy (swoich rodziców) na zakupach (zwłaszcza w słynnym 109 -- Ichi-maru-kyu w Shibuyi). Do gyaru zalicza się kilka kilka subkultur (kogyaru, gangurogyaru, kosupure, yamamba), ale dzisiaj chciałem skupić się na jednej z nich -- yamamba, spotkanie których niedoświadczonego gaijina (obcokrajowca) może przyprawić o zawał serca. Yamamba pokrywają swoje twarze samoopalaczem, usta i oczy malują na biało, utleniają i farbują włosy na jaskrawe kolory, noszą jaskrawe ubrania, a ich paznokcie to całe figurki, często ze zwisającymi breloczkami -- jednym słowem wyglądają na prawdę odrażająco. Ale przekonajcie się sami:





Yamamba spędzają większość czasu na malowaniu swoich twarzy, poprawianiu włosów i ćwiczeniu tańców para-para -- tańca tańczonego w pojedynkę, ale wg ściśle określonego układu, charakterystycznego dla danej piosenki, dzięki czemu wszyscy tańczący są ze sobą dobrze zsynchronizowani.

Wiedzcie również, że istnieje też męski odpowiednik gyaru -- gyaro-oh. Ale o tym może innym razem.